Wanneer Bloed en Beenderen in het spel zijn, gaat het iedereen wat aan

Ik ben in de afgelopen jaren wat huiverig geworden als het gaat om het lezen van series. Er zit een verplichting aan verder te gaan, en wat als het laatste (of het middelste) boek nou enorm tegenvalt? Maar nu ben ik weer voor de bijl gegaan: Bloed en Beenderen van Tomi Adeyemi was niet alleen in twee dagen uitgelezen, ik baal ook als een stekker dat ik nog zo lang moet wachten op het tweede deel.

Young Adult is een lastig fenomeen in de boekenwereld. Wat de een te eng vindt, vindt iemand van dezelfde leeftijd alweer te kinderachtig. Daarnaast zijn veel YA-verhalen grotendeels voorspelbaar op het gebied van thema’s, karakterontwikkelingen, zelfs in de verloop van het verhaal. Bloed en Beenderen is in dat opzicht misschien niet het meest vernieuwende concept: jongeren moeten de wereld redden en worden daarin tegengewerkt, het is een eerder gebruikt concept. Waarin het eerste deel van deze gloednieuwe trilogie echter wel anders is dan alle anderen, is dat het verhaal gebaseerd is op de mythologie van West Afrika. En dat de “mythische taal” echt bestaat. Ik las nog niet eerder een boek waarin Yoruba gesproken wordt.

Afrika
Afrika is voor velen een onbekend continent, een gebied bestaande uit nieuwsberichten over oorlog en lijden. Het continent is echter ook zeer rijk aan verhalen, en Tomi Adeyemi weet die oude mythes en sagen nieuw leven in te blazen. In een boek dat alle vereisten heeft om heel erg populair te worden weet ze de mythes van West Afrika te verweven met spannende wendingen, een heel scala aan emoties, en drie personages die ieder een apart stukje van een grote puzzel zijn.

Menselijk
Een donker continent wordt door Adeyemi’s schrijven een plek van spannende magie waar je niet snel genoeg van zal krijgen. Gelukkig maar, want na Bloed en Beenderen zullen er nog twee delen volgen.

Bloed en Beenderen is een menselijk verhaal. De jonge helden worden keer op keer geconfronteerd met belangrijke beslissingen en sterke gevoelens, iets wat de lezers van de boeken kan aanspreken omdat het herkenbaar is. Hun menselijkheid maakt hen soms irritant, je kan ze dom vinden, of moedig, maar wat er ook gebeurd: het zal niet zo zijn dat je niet met Zélie, Tzain, Inan, Amari, of één van de anderen meeleeft tijdens elk hoofdstuk van het boek. En die menselijkheid, dat is misschien wel wat Bloed en Beenderen uiteindelijk zijn kracht en allure geeft.

De Orïsha Legacy deel 1: Bloed en Beenderen
Ooit leefden er in Orïsha mensen met magische krachten. Tot een wrede koning besloot de maji, een minderheid met donkere huid en zilverwitte haren, te vervolgen. Zélie kan zich de nacht dat ze toe moest kijken hoe de handlangers van de koning haar moeder ophingen nog levendig herinneren. Sindsdien is magie een doodzonde en een donkere huid iets om op neer te kijken.

Tien jaar later krijgt Zélie de kans om de magie terug te brengen naar Orïsha. Met de hulp van een prinses op de vlucht, moet ze uit handen zien te blijven van Inan, de kroonprins, die vastbesloten is de magie nu voorgoed uit te bannen.

Tomi Adeyemi. Bloed en Beenderen / HarperCollins / 9789402701081