Een shift tussendoor

Ik werk nu al bijna een jaar niet meer in de winkel bij Zwart op Wit, maar het voelt korter. In de maanden nadat ik stopte draaide ik zo nu en dan nog wel eens een dagje mee, om een oud-collega en roosterproblemen te helpen oplossen, maar sinds januari droogden die dagen meer en meer op. Het was eindig, zo leek het. Een baan die ik vier jaar lang elk weekend uitvoerde hield op met  bestaan.

Of toch niet…

“Kun jij misschien een dagje bijspringen?” Ik had dit soort sms’jes al een tijdje niet gehad, de laatste keer was in januari geweest toen ik net in München was aangekomen. De “nee” was toen verplicht geweest, want ik was simpelweg niet in het land. Maar nu was dat anders. Nu was ik in het land, en bovendien had ik nog geen plannen op deze zondag. Weet je, waarom niet? Vijf maanden had ik al niet achter die kassa bij Zwart op Wit gestaan, vijf maanden had ik al geen enkele tip gegeven aan een zoekende klant, en al vijf maanden was ik niet met vieze vingers van de drukinkt van kranten thuis gekomen.

Soms moet je een stapje terug doen. Back to the roots kun je het heel dramatisch noemen, om even afstand te nemen van al het andere in het dagelijks leven. Zwart op Wit is voor mij altijd een soort rustplek geweest, zelfs op krankzinnig drukke dagen zoals 24 december. Hier ben ik omringt door boeken en tijdschriften, leesvoer dat ik tussen de klanten door kan bladeren om mijn leeslijsten en boekenkasten mee aan te vullen. Ik hou van een mooi ontworpen kaft, kan genieten van boeken met kwaliteitspapier, en de helft  van de winkel staat vol met titels waarvan ik weet dat ik ze op mijn boekenplanken zou willen hebben. Als mijn huis maar iets groter was…
Een dag meedraaien voelt daarnaast als het rijden van een fiets: zelfs na 5 maanden hoef ik niet na te denken over de verdeling van de secties, net zo min als ik na hoef te denken over de kassa. In essentie ben ik een schrijver, wat nu even wordt geuit door mijn werk in pr en marketing, maar daarnaast ben ik een totale bibliofiel. Zwart op Wit Boekhandel heeft dat fanatieke leesgedrag uit mijn kindertijd in vier jaar weer helemaal teruggebracht, met als gevolg dat vrije dagen bijna altijd worden gevuld door boeken.

Ergens heeft Zwart op Wit me dus niet losgelaten, en ik betwijfel of de boekenbranche me ooit zal loslaten. Het is een werkveld waarin ik me thuis voel, omringt door creativiteit en verhalen. Ook al ben ik dan gestopt, ik lees nog bijna maandelijks voor deze kleine boekhandel, en u zult nog vaak tips van mij zien verschijnen.