Boeken om te lezen, of om te hebben.

Thuis heb ik een vrij indrukwekkende boekenkast, voor iemand van mijn leeftijd tenminste. Erin staat van alles aan genres, interesses, en zelfs een mix van talen. Maar er staan ook, zo moet ik toch bekennen, een paar boeken die ik niet bezig om te lezen maar puur om te hebben.

Elke fervent lezer heeft ze wel op de planken staan: de paar titels die meer bedoeld zijn om te hebben dan om echt te lezen. Zo staat Ten Thousands Birds van Tim Birkhead in mijn kast, een plank lager spot ik moeiteloos Atlas of Ancient Rome van Carandini, met als klap op de vuurpijl Lord of the Rings, waarvan ik niet hoef te vertellen wie het schreef. Birkhead and Carandini zijn naslagwerken, in mijn kast vanwege mijn persoonlijke schrijf-ambities en als onderdeel van mijn kleine research-bibliotheek. Maar daarnaast, ik wilde die titels gewoon erg graag hebben.

Boeken omdat ze gewoon erg mooi of bijzonder zijn, boeken om te hebben, mijn huidige collega’s (zoals u kunt zien op onze persoonlijke lees-pagina lees ik op dit moment vanaf een externe locatie dan het door iedereen geliefde Zwart op Wit) begrijpen hier geen barst van. Een boek lezen ze nog wel, maar bewaard? Zelden. En dan een fotoboek, naslagwerk, of iets anders aanschaffen? Dat al helemaal niet. Het neemt alleen maar ruimte in. Aan de andere kant, ik begrijp hun gedachtegang misschien niet maar ik begrijp ook de drang om bij elke wedstrijd van Ajax te zijn niet. Maar dat zal aan mij liggen, en aan het feit dat ik nog altijd niet begrijp wat “buitenspel” nou eigenlijk is. Maar goed, ik dwaal af.

Ook in de boekwinkel heb ik veel klanten ontmoet die boeken kochten puur om te hebben. De meeste fotoboeken worden om die reden aangeschaft, maar ook klanten die meerdere thrillers op de toonbank leggen en daarnaast schoorvoetend een nieuwe Campert of Siebelink. Ze gaan hem niet lezen, maar men moet vooral niet denken dat ze alleen maar thrillers of niemendalletjes verslinden. Alsof dat iets is om je voor te schamen.
Er zijn dus boeken die, aan het einde der dagen, in de kast staan. Onaangeraakt, grijs van het stof, met een kaft in puntgave conditie. Slechts een enkele keer doorgebladerd maar nooit echt gelezen, en dat was ook nooit de gedachte toen ze werden gekocht. De echte lezer accepteert dat soort titels, anderen begrijpen het nut er niet van. Het is ook niet uit te leggen, het is gewoon zo.