Americanah

Chimamanda Ngozi Adichie – Americanah (2013) *

As teenagers in Lagos, Ifemelu and Obinze fall in love. Their Nigeria is under military dictatorship, and people are fleeing the country if they can. The self-assured Ifemelu departs for America. There she suffers defeats and triumphs, finds and loses relationships, all the while feeling the weight of something she never thought of back home: race. Obinze had hoped to join her, but post-9/11 America will not let him in, and he plunges into a dangerous, undocumented life in London.
Thirteen years later, Obinze is a wealthy man in a newly democratic Nigeria, while Ifemelu has achieved success as a blogger. But after so long apart and so many changes, will they find the courage to meet again, face to face?

Americanah is een wat oudere titel, die al beschamend lang op de stapel naast mijn bed lag. De zomer leek mij een prima tijd om het te gaan lezen. Net als de eerste keren dat ik in het boek was begonnen, viel me op dat het niet het meest denderende verhaal is. Sterker nog, het is zelfs een beetje traag, een beetje timide. Het is niet bold, zoals de Amerikanen zelf zouden zeggen. Maar toch, er is iets tussen de regels door dat je vast weet te grijpen en dat je na de eerste 100 pagina’s niet meer los wil laten. Mogelijk vanwege de politieke lading van het boek, of de zachte maar relativerende toon. Adichie neemt je aan de hand mee naar een wereld in Amerika die de afgelopen maanden veel in het nieuws is geweest, maar die voor veel mensen tegelijk heel vreemd is. Dit doet ze bovendien niet op een belerende toon, ze blijft er een beetje afstandelijk van en schrijft doormiddel van haar hoofdpersonage objectieve observaties vanuit het Amerikaanse politieke landschap.
Wat is die discussie waar Adichie zich instort dan precies? Die van rassen-verhoudingen in Amerika, een brandend mijnenveld waar iemand sinds de laatste verkiezingscampagne weer nieuwe olie op heeft gegooid. Adichie’s boek liet mij echter op een veel objectievere manier inzien waarom de discussie moet worden gevoerd, dat de strijd nog altijd niet gestreden is. De schrijfster, zelf van Nigeriaanse afkomst maar al jaren woonachtig in Amerika, heeft een roman gemaakt van haar eigen observaties. En door die scherpe, en soms hilarische, waarnemingen blijf je Americanah lezen. Omdat het leerzaam is, omdat het luchtig is, omdat het grappig is, en vooral: omdat het een prachtig geschreven verhaal is met een inhoudelijk punt. Americanah is een aanrader voor iedereen die graag iets leest over Amerika, over politieke discussies op wereldniveau, maar die tegelijk geen zin meer heeft in al het geschreeuw erover online.

– Linda Leestemaker